نفوذ ناپذیری آب در بتن

توضیحات

از عوامل آسیب و تخریب بتن می توان به شرایط محیطی خورنده خارجی، عیوب داخلی بتن و مواد تشکیل دهنده بتن اشاره کرد. معیار دوام بتن برای  مقاومت در برابر شرایط جوی متفاوت محیطی و عملکرد غیر مخرب آن پس از استفاده طولانی مدت اشاره دارد.

محیط خارجی به طور عینی وجود دارد و به سختی می توان آن را تغییر داد. بنابراین، بهبود دوام بتن باید عیوب داخلی بتن را کاهش دهد تا عملکرد و کیفیت بتن افزایش یابد، عیوب داخلی بتن کاهش یابد و طول عمر ساختمان بتنی افزایش یابد.

نفوذ بتن تا حد زیادی مشخص می کند که بتن در برابر عوامل نامطلوب خارجی آسیب پذیر است. بنابراین برای بهبود دوام بتن ابتدا باید نفوذ ناپذیری بتن بهبود یابد.

از آنجا که مقاومت و نفوذپذیری از طریق تخلخل مویینگی با هم رابطه دارند لذا عاملهایی که بر روی مقاومت بتن تأثیر میگذارند بر روی نفوذ پذیری هم تأثیر دارند . استاندارد EN 12390-8  اروپایی روشی را برای تعیین عمق نفوذ آب تحت فشار در بتن سخت شده مشخص می کند.

عوامل موثر بر میزان نفوذ پذیری آب در بتن:

نفوذپذیری بتن در مقابل آب، اساساً بستگی به نسبت آب به سیمان (که اندازه، حجم و پیوستگی منافذ مویین را تعیین میکند) و بزرگترین اندازه سنگدانه (که بر روی ریزترکهای ناحیه انتقال بین درشت دانه و خمیر سیمان تأثیر میگذارد) دارد.

اندازه سنگدانه و دانه بندی آن بر روی میزان آب انداختگی مخلوط بتن تأثیر میگذارند که این نیز به نوبه خود روی مقاومت ناحیه انتقال و نفوذ آب موثر است .

در طی دوره های هیدراتاسیون اولیه، به دلیل تفاوت بین کرنشهای خمیر سیمان و سنگدانه ناحیه انتقال ضعیف بوده و در برابر ترک خوردگی و میزان نفوذ پذیری آسیب پذیر می باشد.

کرنشهای فوق الذکر عموماً بدلیل جمع شدگی ناشی از خشک شدن، جمع شدگی حرارتی و بار اعمال شده خارجی میباشند .ترکهای ناحیه انتقال آنقدر کوچکند که با چشم غیر مسلح آنها را نمیتوان دید اما عرضشان بزرگتر از عرض حفره های مویینه موجود در ماتریس خمیر سیمان میباشد و بنابراین با افزایش ارتباطات داخلی ،سیستم نفوذپذیری آن را افزایش میدهند

به دلیل اهمیت نفوذ پذیری در فرایندهای فیزیکی و شیمیایی آسیب دیدگی بتن که در ادامه توضیح داده خواهد شد مرور خلاصه ای از عاملهای کنترل کننده نفوذ پذیری بتن مفید به نظر میرسد.